پس از آنکه سربازی دست پسرعموی پادشاه را قطع می‌کند، پادشاه تصمیم به انحلال ارتش می‌گیرد. ژنرال‌ها که از این تصمیم ناراضی هستند، برای قتل پادشاه نقشه می‌کشند. قرار است قاتل یک بدن مصنوعی به شکل بازیگری به نام اولینا کلتی و با مغز یک قاتل زنجیره‌ای روانی به نام فانی استوبووا باشد. آن‌ها همچنین موفق می‌شوند استوارت همپل، منجم پادشاه را که به او هشدار داده بود به قتل برسانند. به طور تصادفی، مغز همپل در بدن قاتل کاشته می‌شود، بازیگر واقعی کشته می‌شود و هرج‌ومرج آغاز می‌گردد.

آنتوان مورو، پانتومیم‌باز صحنه، توسط گشتاپو مجبور می‌شود برای کودکان ترزین، یک اردوگاه کار اجباری «نمونه»، برنامه‌ای اجرا کند تا ناظران صلیب سرخ را متقاعد کند که اردوگاه واقعاً همان چیزی است که به نظر می‌رسد. مورو که در ابتدا تمایلی به این کار ندارد، به تدریج از ماهیت واقعی اردوگاه و معنای «انتقال‌هایی» که مردم با آن‌ها اردوگاه را ترک می‌کنند، باخبر می‌شود. مورو با یک ارکستر در سطح جهانی (متشکل از افراد بازداشت‌شده در اردوگاه) و گروهی از کودکان، نمایشی بی‌نظیر را به روی صحنه می‌برد.

لموئل گالیور دچار تصادف رانندگی شده و سفر خود را در حومه ناشناخته شهر با پای پیاده ادامه می‌دهد. او در جاده خرگوش مرده‌ای را پیدا می‌کند که مانند یک انسان لباس پوشیده است و ساعتی را از جیب جلیقه‌اش برمی‌دارد. خانه نیمه‌ویرانی که او واردش می‌شود، لموئل را به یاد دوران کودکی‌اش می‌اندازد و خاطره‌ای دردناک از دختری به نام مارکتا که سال‌ها پیش غرق شده بود و او بسیار دوستش می‌داشت را زنده می‌کند. گالیور خود را در بالنیباربی می‌یابد؛ کشوری که قوانین و آداب آن را نمی‌فهمد و به همین دلیل مدام به عفت عمومی توهین می‌کند. امروز روزی است که به مردم دستور داده شده دهان خود را بسته نگه دارند و آن‌ها مهمان خود را نیز مجبور به این کار می‌کنند. او با بازجویی‌های سختی روبه‌رو می‌شود و برایش دشوار است توضیح دهد که او اسکار، همان خرگوشی که ساعتش در دست او پیدا شده، نیست.

فرانک به ملاقات دوستش جوزف می‌رود و جوزف او را با خرگوش‌های اصیل خود و همسرش مری آشنا می‌کند. فرانک بیشتر مجذوب این واقعیت تا حدی نگران‌کننده می‌شود که حصار باغ جوزف و مری کاملاً از انسان‌های زنده‌ای تشکیل شده که دست یکدیگر را گرفته‌اند.